Fototoestanden: kijken en licht

Ik had recent de mogelijkheid om de nieuwe Nikon D700 camera even vast te nemen en enkele beelden te schieten. Op basis van vijf minuutjes experimenteren kan ik geen diepgaande review schrijven. Toch heb ik twee algemene bevindingen.

De full frame sensor (FX format) is goed. Zowel de grote zoeker waar je door kijkt, het behoud van de karakteristieken van je lenzen, als de mooie scherptediepte (Bokeh). Zowel het fotograferen als het eindresultaat worden er beter op. Door je camera kijken is opnieuw dezelfde ervaring als bij de F100 dankzij de grotere zoeker.

Daarnaast zijn er de hoge iso waarden. De D300 vond ik op dit vlak al een flinke stap voorwaarts ten opzichte van de D200, maar de Nikon D700 scoort precies nog beter. Onderstaand beeld van Wim is op 6400 iso gemaakt – weliswaar in ‘proper’ licht – en toon op 100% view nauwelijks ruis.

View big & Metadata foto Wim op Flickr.

- -

Het beeld van David onderin illustreert de DOF met een 85mm lens op diafragma f/1.4.

View big & Metadata foto David op Flickr.

Note: dit zijn bewerkte JPG beelden. Ik heb ook RAW versies, maar er is nog geen update beschikbaar van Adobe Lightroom om deze NEF files te verwerken.

Vandaag heb ik de Nikon D300 opgepikt bij mijn fotohandelaar. Tot vandaag werkte ik met de Nikon D200, een zeer degelijk camera met één groot pijnpunt: het toestel presteert ondermaats op hoge iso-waarden.

De Nikon D300 heeft meer megapixels dan mijn huidig toestel, meer autofocusvelden en een aantal exotische functies voor gekke kunstjes. Toch zijn dit geen goede redenen om een nieuwe camera te kopen. Betere prestaties op hoge iso-waarden is dat wel.

Iedereen die geregeld in licht-arme situaties fotografeert weet het: iedere extra stop licht die je kan krijgen is een goede zaak. Of het bij een huwelijksreportage in een kerk is, tijdens een concert met podiumverlichting of in combinatie met inflitsen in een donkere zaal, dat extra tikkeltje licht komt altijd goed van pas.

En op dat vlak zat ik met mijn D200 – overigens mijn eerste digitale reflexcamera – in de problemen. Waar ik analoog bijna standaard op 800 iso filmpjes (fuji superia) schoot, kon ik mijn digitaal toestel niet boven de 400 iso gebruiken. Zoniet had je storende ruis. Niet van die karaktervolle analoge korrel, maar vlakken vol blauwe, groene en rode spikkels die je beeld verpesten.

Daar waar de beeldsensor van de D200 een CCD sensor was, heeft de D300 een CMOS sensor. Die laat Nikon toe het gat met andere camerafabrikanten – voornamelijk Canon – inzake hoge iso-waarden te overbruggen. Aangezien ik voor verschillende opdrachten in lichtarme situaties werk, is de aankoop van een camera die beter presteert op hogere iso-waarden meer dan verantwoord.

In dit artikel zie je de eerste beelden die ik met mijn nagelnieuwe Nikon D300 heb geschoten. Bovinen de allereerste foto, genomen op de boemeltrein van Leuven naar Antwerpen op 1600 iso. Geschoten op 17mm (dx), diafragma 2.8 en sluitertijd 1/30.

Fotograferen op 1600 iso met een digitale Nikon zou ik tot vandaag niet geriskeerd hebben. Als je inzoomt op het beeld en naar de uitsnede kijkt zie je dat er nog steeds ruis is, maar deze ruis aanvaardbaar is en het beeld niet verstoort. Ik ben content. Zo op het eerste zicht maakt de camera zijn belofte waar.

Later op de avond zijn mijn vriendin en ik nog iets gaan eten met Bert Stephani. In het restaurant was er sfeerverlichting en stond een kaars op tafel. Met een 30mm (dx) lensje op diafragma 1.4 maakte ik onderstaande beelden. Ze zijn naar zwart-wit omgezet omdat de huidtinten nogal rood uitsloegen.

Ik zal de komende dagen eens een origineel en onbewerkt DNG bestand uploaden zodat geïnteresseerden de beelden zelf kunnen beoordelen. De verkleinde JPG’s verbergen een heel stuk detail.