May 18, 2008
Lessen in nederigheid.
Ik kom regelmatig op plaatsen waar ook andere mensen fotograferen, een huwelijk of een concert bijvoorbeeld. Ik moedig iedereen aan om foto’s te nemen en te filmen, ook op een huwelijk waar ik de officiële fotograaf ben. Tijdens de ceremonie in het stadhuis, de kerk of tijdens groepsfoto’s eis ik zowieso mijn plaats op, om kwaliteitsfoto’s te kunnen leveren aan het koppel.
Aan de kerk of aan het stadhuis kom je – zeker tijdens het trouwseizoen – andere fotografen tegen. De omgang met andere professionelen is eenvoudig: je kijkt elkaar aan, zegt vriendelijk goeiedag en zorgt dat je niet in elkaars weg loopt. Indien nodig maak je ruimte voor elkaar. Afspraken zijn snel gemaakt als dat nodig zou zijn. Pro’s en amateurs zijn makkelijk te herkennen. Onder de amateurs heb je heel wat sympatieke amateurs en een beperkt aantal mensen die zichzelf lichtjes overschatten.
Je kent ze wel: een broek waarmee een normale mens in de bergen gaat stappen en stevige botinnen er onder. Een fotorugzak waar vanalles aan hangt te bengelen. Ze fotograferen in een houding alsof ze iemand proberen om te leggen. Als ze een andere fotograaf zien, zeggen ze geen goeiedag, maar ontwijken je blik en bekijken ze je van top tot teen vanuit hun ooghoeken. Ze willen vooral weten welk materiaal je gebruikt. Op basis daarvan schatten ze je niveau in.
Ik vind dat wel grappig. Meestal negeer ik dit gedrag en focus me op het fotograferen. Vaak werk ik met een relatief kleine body – zonder battery grip – zonder flits en met een compacte vaste lens. Voor de grap durf ik dan eens mijn grootste en duurste lens op te steken, met flits. Meteen een andere indruk, waarop hun gezichtsuitdrukking snel verandert. Flauw maar efficiënt.
Uiteindelijk houd ik mij steevast aan drie basisregels. Ik deel ze graag, zowel aan pro’s, als aan de vele sympathieke en die paar foute amateurs.
- Val zelf niet op.
Zorg dat je zelf niet in de aandacht loopt. Kleed je sober, onopvallend en aangepast aan de job. Het is jouw job om andere te doen opvallen. Je camera maakt iedereen duidelijk dat jij de fotograaf bent. Als mensen achteraf zeggen “ik wist niet dat je deze foto genomen had”, is dat het beste compliment dat je kan krijgen. Natuurlijk, als je moet opvallen – zoals bij een groepsfoto – moet je dit kunnen door je sociale skills: lichaamstaal en verbaal.
- Pas je materiaal aan je niveau aan.
Veel, groot en duur materiaal zegt niets over de kwaliteit van je foto’s. Koop kwalitatief materiaal dat een goede beeldkwaliteit oplevert en aangepast is aan je fotowerk. Pro’s kopen professioneel fotomateriaal. Dat is logisch, maar is niet noodzakelijk altijd het grootste en het duurste. Als amateur koop je wat je wil, maar investeer verstandig in je materiaal. Je betaalt veel geld aan pro materiaal voor een meerwaarde aan beeldkwaliteit, ‘handling’, snelheid en duurzaamheid. Dat is enkel nodig als je die meerwaarde er kan uithalen.
- Het enige wat telt zijn je foto’s
Materiaal, technische kennis, duizenden beelden, etc. Uiteindelijk is het allemaal ondergeschikt aan de beelden die je aflevert. Opnieuw: bij een foto-opdracht staat alles in functie van de mensen die jou gevraagd hebben om voor hen te fotograferen. Je bent zelf het product niet. De kracht van je foto’s is het enige wat er uiteindelijk toe doet. Een goed beeld combineert inhoud met fotografische aspecten. Techniek om de techniek is niet van belang.
Als je professioneel tewerk gaat, lijken dit mij enkele basisregels in nederigheid. Indien er lezers zijn die daar graag wat aan toevoegen, mag dat zeker in de reacties.
Dat is wel een mooie samenvatting van een aantal heel belangrijke vuistregels die de vele “foute” amateurs wel eens durven vergeten.
Waar ik ook het sch**t van krijg zijn fotografen met hun “fotovest” zo’n beige mottig ding dat hen zou moeten op een pro doen lijken. Vreemde vogels allemaal
Héhé, ik draag meestal zo’n broek omdat dat zowat de enige broeken zijn waarin ik me makkelijk kan bewegen (en da’s een noodzaak als fotograaf).
En om mijn imago helemaal naar de botten te helpen: fotovesten zijn verdomd praktisch. Mochten ze niet zo vestimentair not-done zijn, zou ik dat wel durven dragen.
@ Bert: uw broeken vallen goed mee. Het zijn niet de broeken waarmee je kan zwemmen, bergbeklimmen, opritten leggen en op herten jagen.
Verder heb ik gemerkt dat lichte geklede broeken ideaal zijn voor een huwelijk. Daarbuiten is het bij mij gewoon jeans ofzo.
Al is het maar om wat discussie uit te lokken, (maar ook omdat het eerlijk mijn gedacht is), hierzie mijn commentaar:
Als beginnend (hobby)fotograaf volg ik nu al meer dan een half jaar je blog, en ik moet wel toegeven dat je technisch goed onderlegd bent, en dat je materiaal hebt waarvan ik soms een klein beetje moet kwijlen…
Ook je opmerkingen/tips zijn theoretisch wel correct, en je hebt blijkbaar meer dan genoeg ervaring met professionele shoots/opdrachten. Ik ben het zelfs met je eens in deze lessen in nederigheid, want ik kan mij ook ergeren aan de types die je hier beschrijft…
Maar, gebaseerd op de foto’s die ik op je flickr account al allemaal gezien heb, blijf ik het moeilijk vinden om jou als een “professioneel” fotograaf te beschouwen, en dus, om een aantal van je posts (waaronder deze) niet als pretentieus te beschouwen. Misschien ligt dit enkel aan mij, want er zijn blijkbaar mensen die bv. de “kruis”-foto zelfs interessant vinden, terwijl ik dit een behoorlijk banale foto vind. Perfect belicht en nabewerkt en al,
maar hij ráákt me niet… Die zwaan, hetzelfde : perfecte foto van een zwaan, maar emotieloos. Geef om het even wie een D300 en een goede lens en hij schiet net dezelfde foto.
Ik zou van mezelf nooit beweren dat ik een “professioneel” fotograaf ben, tenzij ik beelden kan schieten zoals kunstfotografen of natuurtalenten zoals bv. (om een andere belg te noemen) Jimmy Kets dat kunnen. Beelden die je pakken, die je doen voelen of nadenken, óf die simpelweg esthetisch zó mooi zijn dat je er alleen maar van kan genieten.
Jij beweert van jezelf wel dat je een professioneel fotograaf bent, maar qua pakkende beelden of originele foto’s blijf ik op deze blog dan toch wat op mijn honger zitten.
Maar misschien is jouw definitie van “professioneel” simpelweg: ik verdien er geld mee, dus het is mijn beroep, dus ik ben professioneel. In dat geval heb ik niks gezegd :-), in het andere geval vind ik een aantal posts op deze blog nogal pretentieus (maar dat ligt dan misschien aan het feit dat je van Antwerpen bent ? ;-)
@ Z: gelijk heb je. Momenteel zijn het merendeel van de foto’s die ik trek in opdracht. Daarvan kan ik meestal onherkenbare beelden gebruiken, aangezien ik geen toestemming heb om beelden met mensen te gebruiken.
Daarnaast is dit blog voorlopig slechts een opeenstapeling van bedenkingen waarvoor ik een beeldje gebruik als illustratie. Ook bedoeld voor Google. Binnenkort staat er een echt portfolio met gallerijen.
En uiteindelijk geraakt het merendeel van mijn foto’s niet uit mij Lightroom wegens geen tijd. Te druk met veel zaken.
Je opmerkingen vind ik terecht. Ik frustreer er mij zelf aan dat hier voorlopig niet meer en degelijker werk staat. En dat ik niet meer eigen werk kan maken, los van opdrachten.
Allright, ik snap het :-)
Al is een voorlopige oplossing voor je frustratie simpel : post gewoon af en toe een “degelijke” foto (met eventueel wat uitleg over nabewerking of het gebruikte materiaal). Niet veel meer werk dan wat je nu post, maar wel veel leerrijker…
Maar te weinig tijd, ik ken het ook (wie niet ? :-)
Zou graag er elk weekend op uit trekken met de camera, maar verbouwingen houden mij voorlopig nog aan Hasselt gekluisterd,
dus meer dan de helft van mijn foto’s zijn gewoon thuis of op café getrokken…
Soit, ik kijk uit naar je portfolio, dan kan ik hopelijk nog wat meer van je leren.
@ Bert
Inderdaad uw broeken zijn idd niet de broeken die pietel bedoeld.
En een foto vest zou ik echt laten ;-)
En de foto’s zijn nog steeds het belangrijkste
Leve de subtiliteit! Ik probeer me ook steeds een beetje op de achtergrond te houden, levert de spontaanste foto’s op. Dingen zien die anderen niet zien of negeren, dat is fotografie.
En inderdaad:’Ik wist niet eens dat je daar was’, ‘Ik had dat niet gezien’ en ‘Wanneer heb je deze foto genomen, ik wist niet dat je dan daar was?’ zijn de mooiste complimenten om te krijgen.
Goed geschreven grappige tekst!
Toch nog 1 ding: met een grote 400mm kan je wel onopvallend in een hoekje spontane foto’s maken zonder dat men het doorheeft ;-)
bedankt heel leerzaam