Ik kom regelmatig op plaatsen waar ook andere mensen fotograferen, een huwelijk of een concert bijvoorbeeld. Ik moedig iedereen aan om foto’s te nemen en te filmen, ook op een huwelijk waar ik de officiële fotograaf ben. Tijdens de ceremonie in het stadhuis, de kerk of tijdens groepsfoto’s eis ik zowieso mijn plaats op, om kwaliteitsfoto’s te kunnen leveren aan het koppel.
Aan de kerk of aan het stadhuis kom je – zeker tijdens het trouwseizoen – andere fotografen tegen. De omgang met andere professionelen is eenvoudig: je kijkt elkaar aan, zegt vriendelijk goeiedag en zorgt dat je niet in elkaars weg loopt. Indien nodig maak je ruimte voor elkaar. Afspraken zijn snel gemaakt als dat nodig zou zijn. Pro’s en amateurs zijn makkelijk te herkennen. Onder de amateurs heb je heel wat sympatieke amateurs en een beperkt aantal mensen die zichzelf lichtjes overschatten.
Je kent ze wel: een broek waarmee een normale mens in de bergen gaat stappen en stevige botinnen er onder. Een fotorugzak waar vanalles aan hangt te bengelen. Ze fotograferen in een houding alsof ze iemand proberen om te leggen. Als ze een andere fotograaf zien, zeggen ze geen goeiedag, maar ontwijken je blik en bekijken ze je van top tot teen vanuit hun ooghoeken. Ze willen vooral weten welk materiaal je gebruikt. Op basis daarvan schatten ze je niveau in.
Ik vind dat wel grappig. Meestal negeer ik dit gedrag en focus me op het fotograferen. Vaak werk ik met een relatief kleine body – zonder battery grip – zonder flits en met een compacte vaste lens. Voor de grap durf ik dan eens mijn grootste en duurste lens op te steken, met flits. Meteen een andere indruk, waarop hun gezichtsuitdrukking snel verandert. Flauw maar efficiënt.
Uiteindelijk houd ik mij steevast aan drie basisregels. Ik deel ze graag, zowel aan pro’s, als aan de vele sympathieke en die paar foute amateurs.
Zorg dat je zelf niet in de aandacht loopt. Kleed je sober, onopvallend en aangepast aan de job. Het is jouw job om andere te doen opvallen. Je camera maakt iedereen duidelijk dat jij de fotograaf bent. Als mensen achteraf zeggen “ik wist niet dat je deze foto genomen had”, is dat het beste compliment dat je kan krijgen. Natuurlijk, als je moet opvallen – zoals bij een groepsfoto – moet je dit kunnen door je sociale skills: lichaamstaal en verbaal.
- Pas je materiaal aan je niveau aan.
Veel, groot en duur materiaal zegt niets over de kwaliteit van je foto’s. Koop kwalitatief materiaal dat een goede beeldkwaliteit oplevert en aangepast is aan je fotowerk. Pro’s kopen professioneel fotomateriaal. Dat is logisch, maar is niet noodzakelijk altijd het grootste en het duurste. Als amateur koop je wat je wil, maar investeer verstandig in je materiaal. Je betaalt veel geld aan pro materiaal voor een meerwaarde aan beeldkwaliteit, ‘handling’, snelheid en duurzaamheid. Dat is enkel nodig als je die meerwaarde er kan uithalen.
- Het enige wat telt zijn je foto’s
Materiaal, technische kennis, duizenden beelden, etc. Uiteindelijk is het allemaal ondergeschikt aan de beelden die je aflevert. Opnieuw: bij een foto-opdracht staat alles in functie van de mensen die jou gevraagd hebben om voor hen te fotograferen. Je bent zelf het product niet. De kracht van je foto’s is het enige wat er uiteindelijk toe doet. Een goed beeld combineert inhoud met fotografische aspecten. Techniek om de techniek is niet van belang.
Als je professioneel tewerk gaat, lijken dit mij enkele basisregels in nederigheid. Indien er lezers zijn die daar graag wat aan toevoegen, mag dat zeker in de reacties.
Recent Comments